dinyo adj.

ראוי, נאות, נכבד; מאופק, רציני

ser dinyo de alavasiones

ראוי לכל שבח

amostrarse/tenerse dinyo

לנהוג בכבוד מבלי להשפיל עצמו, לנהוג באיפוק

dinyo de menospresio

ראוי לגינוי

dinyo de muerte

ראוי לדין מוות

no es dinyo de mi

לא לפי כבודי (לעשות זאת)

digno (fr.)

121171

Ser bueno i linpio es komo tomar exempio dinyo

Apolon ke era de mas digna kasta (Gaon, Poezias)

Yo no so dinyo de mis sobervios predesesores! (Papo, Navot)

eran dos chikas i lindas estatuas reprezentando el amor i dinyos de ser karpintados. (Pavlo i Virdjinia, 1912)

Dizde ke el metio el pie en Paris Nantes kreo ke le bastaria de alondjar (estirar) sus manos por topar una situasion dinya de el. (Nantes, Tel Aviv 1952)