אפאיי

עס איז געווען א פרוי זעהר א קארגע. זי האט אבער נאר געזארגט פיר זיך. זי האט זיך געקוי פט די שענסטע קליידער. אין פיהל. אבער זי האט כמעט נישט אויסגעניצט זיי. עס איז איהר געווען א שאד אנצוטיהן. אין ווען עס איז געקומען א קרובה, בארגען א קלייד, אדער א שאל אויף א חתונה פין איהרס א קינד, האט זי קיינעם נישט געבארגט. אזוי שלעכט אין קארג איז זי געווען.

איין מול שטעהט זי ביי די שא פע מיט די קליידער, א ביסעל אויסלופטערן, אין זי דערזעהט וויין פלעקער און פערשידענע פלעקער פין עסן. זי פארשטייט נישט, פין ווי האבן זיך גענימען די אלע פלעקען.

ביי נאכט חלומט זיך איהר, דאס איהר מיטער זוגט איהר: - דערפאר וואס דיר איז א שאד אנצוטיהן די קליידער אין טיהן א מצוה פאר ארעמע משפחה, קימען צו גיין בי נאכט אלע שדים אין טיהן זיך אן דינע קליידער, טרינקען וין און עסן, אין דאס זענען די אלע פלעקן.

בגדי הקמצנית והשדים

פעם היתה אשה קמצנית גדולה. היא דאגה רק לעצמה. היא קנתה לעצמה את השמלות היפות ביותר, והרבה. אבל היא כמעט לא השתמשה בהן. היה לה חבל ללבוש אותן.

כשהיתה באה אליה קרובת משפחה לשאול שמלה או צעיף לחתונת בנה או בתה, סירבה ולא השאילה לאף אחת. כל כך רעה וקמצנית היתה.

פעם עמדה מול ארון הבגדים כדי לאוורר אותם. פתאום ראתה כתמי יין וכתמי אוכל שנשפך על הבגד.

היא לא הבינה מהיכן הופיעו.

בלילה חלמה ושמעה את אימה אומרת לה: "כיוון שחבל לך ללבוש את הבגדים, או לקיים בהם מצווה במשפחה, באים בלילה שדים, לובשים אותם, אוכלים ושותים, ומכאן הכתמים על הבגדים.

אשה קמצנית קנתה בגדים יפים רבים אבל חבל היה לה ללבוש אותם. הקרובים העניים ביקשו להשאיל להם איזה בגד לחתונה אבל היא תמיד סירבה. פעם כשניגשה לאוורר את הבגדים ראתה עליהם כתמים רבים של מאכלים ומשקאות. התפלאה. בלילה, בחלום, הופיעה אמה ואמרה לה שכיוון שהיא אינה לובשת את הבגדים ומסרבת לעשות צדקה באים השדים בלילה, לובשים את בגדיה ומתהוללים איתם.